دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم
شوق است در جدائی جور است در نظر
هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم
........
چهارمیلیون سال پیش
بزرگترین انسان تاریخ خلق شد,
نخستین انسان
اوسترالوپتیکوس پالئو جاونسیس ،
موجود عجیبی بود که میمون زاده شد اما انسان از دنیا رفت
بر خلاف روال متعارف و عمومی
انسان زاده شدن و میمونواره قالب تهی کردن
نسل او
نسل موجوداتی که از مرزهای خویش فراتر میروند
موسیقی را خلق کردند ، سخن گفتن را و اندیشیدن را
نقاشی را خلق کردند ، نگاشتن را و زیبائی را
نسل او,
انسانیت را خلق کردند
که اگر او و فرزندانش نبودند,
این خیل بیشمار انسانواره های از انسانیت تهی
برقامت شایستگیشان همچنان
در میان درختان انباشتن شکم را تاب میخوردند
خدا
آخرین و شگفت انگیزترین مخلوق انسانیت بود
زاده بزرگترین رنج انسان
جراحت التیام ناپذیر معنا
که موحش ترین هول وجود نیست شدن است
در فقدان معنائی چندان سترگ که زهرخند کوتاهی فرصت را مرهمی باشد
دریغا که زیبائیها
هر کدام,
بود خود را وامدار زشتی ها هستند
که اگر ظلم نبود
شکوه عدالت را جان سپردن
هرگز زاده نمیشد
خدا
آنجا زاده شد
که انسان بر تباهیها پیروز شد
و سلحشوران را دیگر غايتی نبود...
بيا وقتی برای عشق
هورا می کشد احساس
به روی اجتماع بغض حسرت
گاز اشک آور بی اندازیم
بیا با خود بی اندیشیم
اگر یک روز تمام جاده های عشق را بستند
اگر یک سال، چندین ماه
برف بی کسی بارید
اگر یک روز نرگس، از کناره چشمه غیبش زد
اگر یک شب شقایق مرد
تکلیف دل ما چیست؟
و من احساس سرخی می کنم چندیست
و من از چند شبنم پیش تر خوا بم
چرا بعضی برای عشق دلهاشان نمی لرزد
چرا بعضی نمی دانند
که این دنیا به تار موی یک عاشق نمی ارزد
چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است
و در آن ذکر هم جای خدا خالیست
و گویی میوه ی اخلاصشان کال است
چرا شغل شریف و رایج این عصر رجالیست
چرا در اقتصاد این مکاره بازاران
صداقت نیست دلالیست
بشر آیینه دار بی ثباتیست
وگرنه دانش توحید ذاتیست
خدا در لابه لای لامکان است
خدا مثل حقیقت بی مثال است
خدا جز خاک مأوایی ندارد
جهان غیره خدا جایی ندارد
خدا در گل خدا در آب ورنگ است
خدا نقاش این دشت قشنگ است
خدا،یعنی درختان حرف دارند
شقایق ها درونی ژرف دارند
خدا سرچشمه ی لیل و نهار است
خدا معراج شبنم در بهار است
خدا را می توان در خلسه فهمید
خدا را در پرستش می توان دید
خدا در باطن آباد شعر است
خدا در قعر چشمان تو خواب است
خدادر هر نظر آیینه ی ماست
همین حالا خدا در سینه ی ماست.....
دکتر سید مخمد انوشه